من تا مدت ها شاهدم و شاید بیشتر از هر زمان دیگری می خونم و چه دست نوشته های خوبی که پیدا کردم. . . در اولین مجال ذهنی اون ها رو سهیم می شم باهاتون.

* سیما یاری

باور نمی کنم که عشق نهان می شود به گور
بی آنکه سر کشد گل عصیانی اش ز خاک
باور کنم که دل
روزی نمی تپد
نفرین برین دروغ، دروغ هراسناک
...
این ذره ذره گرمی خاموش وار ما
یک روز بی گمان
سر می زند ز جایی و خورشید می شود
تا دوست داری ام
تا دوست دارمت
تا اشک ما به گونه هم می چکد ز مهر
تا هست در زمانه یکی جان دوستدار
کی مرگ می تواند
نام مرا بروبد از یاد روزگار ؟
بسیار گل که از کف من برده است باد
اما من غمین
گلهای یاد کس را پرپر نمی کنم
من مرگ هیچ عزیزی را
باور نمی کنم
می ریزد عاقبت
یک روز برگ من
یک روز چشم من هم در خواب می شود
زین خواب چشم هیچ کسی را گریز نیست
اما درون باغ
همواره عطر باور من در هوا پر است

مهرورزان زمان­های کهن
هرگز از خویش نگفتند سخن
که در آنجا که تویی
بر نیاید دگر آواز ز من
ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد
هر چه میل دل دوست
بپذیریم به جان
هر چه جز میل دل او
بسپاریم به باد
آه
باز این دل سرگشته­ی من
یاد ‌آن قصه­ی شیرین افتاد
بیستون بود و تمنای دو دوست
آزمون بود و تماشای دو عشق
در زمانی که چو کبک
خنده می­زد شیرین
تیشه می­زد فرهاد
نه توان گفت به جانبازی فرهاد افسوس
نه توان کرد ز بیدردی شیرین فریاد
کار شیرین به جهان شور برانگیختن است
عشق در جان کسی ریختن است
کار فرهاد برآوردن میل دل دوست
خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن
خواه با کوه در آویختن است
رمز شیرینی این قصه کجاست
که نه تنها شیرین
بی نهایت زیباست
آن که آموخت به ما درس محبت می­خواست

جان چراغان کنی از عشق کسی
به امیدش ببری رنج بسی
تب و تابی بودت هر نفسی
به وصالی برسی یا نرسی
سینه بی عشق مباد

پ.ن: به گمان عقیده­ای هر چند بد داشتن و برایش جان دادن و زندگی کردن بهتر از بی اعتقادیست.

وقتی مادر هست غر می­زنم که من هر کار می­کنم شما دقیقا نقطه­ی تاریکش را می­بینید و ایراد می­گیرید. وقتی مادر هست جواب این است که من ایراد می­گیرم که کس دیگری نقصی نبیند. چه مادر باشد، چه نباشد زیر لبی می­گویم ولی عادلانه نیست. من کارهایی بلدم و انجام می­دهم که دختران ...

وقتی مادر نیست ایراد می­گیرم. از غذا پختنم، از به هم ریختگی اتاق، در هم بودن لباس­ها. حتی یک دستمال هم تصادفا کف اتاق نمی­افتد. تصادفا 8 جفت کفش مختلفم جلوی در جمع نمی­شوند و تصادفا خانه مرتب­تر از همیشه می­شود و تصادفا بر خلاف همیشه وقت صرف جمع و جور کردن کسل کننده نیست!

وقتی مادر هست سر پول دادن به چاقو تیزکنی که همه­ی تهران صدایش را حداقل یک بار شنیده­اند بحث می­کنیم. قبول ندارم. می­گویم با این که می­گیرد و دعایی می­کند، گدا نیست. شاید غرورش بشکند. مادر که هست جواب می­دهد که می­دانم و کار خودش را می­کند. مادر که نیست تا صدای گرفته­ی مرد در کوچه می­پیچد، می­پرم سراغ کیفم و سریع می­روم پایین. دعا که می­کند فکر می­کنم مادر می­داند لابد چیزهایی!

وقتی مادر نیست، ساعت از هفت که می­گذرد و هنوز به خانه نرسیده­ام، نگران خودم می­شوم و فکر می­کنم باید سریع­تر بروم خانه. مادر که هست تا زنگ می­زند به پرسیدن کجایی، با اخم می­گویم تازه هفت است و زیر لبی فکر می­کنم که 21 ساله هستم من دیگر.

مادر که هست اختلاف نظر هست. سر جاهایی که نباید رفت. کسانی که نباید دید، کارهایی که نباید کرد. مادر که نیست جاهایی نمی­روم. کسانی را نمی­بینم و کارهایی را نمی­کنم.

مادر که نیست با اهل فامیل که زنگ می­زنند به احوال­پرسی یک دور کامل مسابقه می­دهم در تعارف تکه پاره کردن و قربان شما و بچه­ها را از طرف من ببوسید و ببنیمتان به زودی و وای چه خوش­حال شدم صداتان را شنیدم و لطف کردید از خواب بیدارم کردید بگویید جای مادر خالی نباشد و ...

مادر که هست هر دو فکر می­کنیم این حرف­ها احساسات واقعی نیستند. او فکر می­کند باید به زبان ­آورد. من فکر می­کنم باید همان را گفت که واقعا احساس می­شود. اگر این­هاست این­ها و اگر نیست لزومی هم نیست.

مادر که نیست، هست­های زیادی نیست و نیست­های زیادی هست. مادر، درون من، بین همه­ی آنچه از کودکی به من آموخته و بین همه­ی سال­های رفاقت قدیمی­مان که همسال من است حضور دارد. مادر در نگاهی که به من بخشیده، در مهربانی مثال زدنیش که هیچ وقت قبول نداشتم ولی همواره ستودم، در نظم درونی خانه، در برگ برگ گلدان­هایی که به من سپرده و هم صحبت­های قدیمیش هستند، در ظرف برنج­های پسمانده­ی پشت پنجره برای کبوترها، در چهار قل صبح­ها، در زیر لب زمزمه کردن موقع شستن ظرف­ها ، یک باره از عصبانیت منفجر شدن و یک دفعه آرام شدن و حتی در چشمانم که برق می­زند وقتی به تو فکر می­کنم حضور دارد.

          با مادری که همه ­جا هست، مجال دلتنگی نیست...

از یک ساعتی به بعد که نتوانم بخوابم، هرچه هم خسته باشم خوابیدن سخت می شود. ساعت هایی که با این حال می گذرند ساعت های عجیبی هستند. نمی دانم چه طور ولی هم من جور دیگری می شوم هم بقیه. آدم ها انگار نزدیک تر و صمیمی ترند. اگر پیامکی به کسی بزنم، بعدها که دوباره بخوانمش سریع می فهمم در همچو موقعی فرستاده ام. ذهنم یک جور سیلانی خاص را تجربه می کند که انگار توانی برای مراعات فرم ها و قواعد روز را ندارد. همه چیز شفاف تر می شود و ساده تر. جایی برای فکرهای بد باقی نمی ماند و انگار همه مثل من خسته تر از آنند که پیام های زاید را انتقال دهند فقط و فقط لب کلام منتقل می شود. خوب که فکر کنم دو بار هم این بی وزنی شبانه اتفاقات جالب و عجیبی را رقم زد که فرای انتظارم بود. حتی کتاب خواندن در این ساعت ها تجربه ای کاملا متفاوت است. صفحات کتاب مثل فیلم می شوند و از هر صفحه تصویری می ماند.حتی تصویر واضح تو تاب بر می دارد. کش می آید و انگار با همان سمج بودنت پهن می شود روی تمام سطح اتاق.در چنین شب هایی آهسته تو را نفس می کشم تا بخوابم.

رفته بودم شهروند. فکر کردم بهترین جایی که می­تونم پرسش نامه­های بازاریابی رو پر کنم اونجاست. با خودم گفتم اگر کسی پشت میز ارتباط با مدیریت بود، می­رم و اجازه می­گیرم. اگرم نبود کارم رو می­کنم .کسی نبود. می­رفتم سراغ کسانی که در صف­های طولانی بودند و سلامی و علیکی و .... سوال­ها را می­پرسیدم و جواب­ها را یادداشت می­کردم. استاد گفته بود دقت پاسخ دهنده بیشتره این طوری. واکنش مردم خیلی خوب بود. خیلی بیشتر از تصورم همکاری کردند. حتی بعضی­ها بارها ازم تشکر کردند. تا این که همین طور که می­گشتم، آقای نسبتا محترمی با ظاهری که از یه حراستی انتظار می­ره اومد جلو پرسید چی می­نویسی؟ من که شستم خبردار شد طرف چی کارست مثل  بچه­ی خوب راستشو گفتم. گفتم دانشجوام و این­ها هم برای شرکت خاصی نیست و ... گفت هماهنگ کردی؟ گفتم نه. گفت کارت قانونی نیست و مثل اینه که من بیام تو حیاط خونه شما بچرخم و بگم مزاحم که نیستم!.... که منم رگ بچه سرتقیم زد بالا و گفتم مگه مزاحمت ایجاد کردم برا کسی و با آدما حرف می­زنم و از خودشون اجازه می­گیرم و مگه حرف زدن جرمه و هرکی نخواد حرف نمی­زنه و  ... یکی من بگو یکی اون. مردم که رد می­شدند حساس شده بودند و نگاه می­کردند. یک دفعه طرف برگشت گفت اصلا اجازه نمی­دم این کاغذا رو ببری بیرون که من دیدم داره بیخ پیدا می­کنه و در رفتم.

بیرون توی  پارکینگ هم چندتا پرسشنامه­ی دیگه پر کردم که بارون شدید شد و دیگه اونجا هم نمی­شد ایستاد. زیر بارون راه افتادم سمت خونه. تو راه دایم به این فکر می­کردم که اگر برخورد دیگه­ای می­کرد، منم موضع تدافعی نمی­گرفتم. می­تونست راه نماییم کنه که چی کار کنم. اون وقت کار به داد و اینا نمی­کشید. می­شد منم زبل­تر می­بودم یا آروم­تر. هزاران می­شد دیگه هم می­شد...

ولی راستی چرا حراستی­های هیچ ارگانی را ندیدم که راهکاری سوای ایجاد ترس و اعمال زور بلد باشند؟!

نمی­دانم اگر ناخن­هایت بلند بود باز این قدر که حالا دوستت دارم دوستت داشتم یا نه

یا اگر شاعر مورد علاقه­ات یکی از این سیاه و تلخ­هایی بود که هیچ وقت دوستشان نداشتم چه می­کردم

نمی­دانم اگر این قدر مثل من محو گل و برگ و جنگل نبودی چه فرقی برایم می­کرد

هیچ نمی­دانم اگر زیرکانه و دوستانه شوخی نمی­کردی دل می­بستم یا نه

و نپرس چون نمی­دانم اگر این همه که هستی نبودی، روشن نبودی، در دلم چه می­گذشت

نمی­دانم از این همه جزییات محو کدام یک شده­ام

ولی خوب می­دانم که دوستت دارم

سال نو مبارک.

خوب که نگاه می کنم چیزهای ریزه میزه و کوچکی هستند پیوندهای میان آدم ها. انگار با کم رویی پی بهانه ای برای با هم بودن هستیم...